Masz pytanie?

II sezon artystyczny koncert inauguracyjny

30.09.2018 r. – serdecznie zapraszamy na premierę II sezonu artystycznego Mieleckiej Orkiestry Symfonicznej. Nową edycje rozpocznie prezentacja wielkoformatowych klasycznych dzieł z mocnym polskim akcentem. 

II sezon artystyczny

Prezydent Miasta Mielca

Mieleckie Towarzystwo Muzyczne

KONCERT INAUGURACYJNY

Mielecka Orkiestra Symfoniczna

Tomasz Ożóg - obój

Franciszek Wyzga – dyrygent

Sala Widowiskowa Domu Kultury SCK w Mielcu

8 października 2017r., godz. 16.00

 

Bilety w cenie 15 PLN do nabycia w kasie Kina Galaktyka – w dni robocze od godz. 12, sobota i niedziela na godzinę przed każdym seansem, czwartek – kasa nieczynna

Program Koncertu Inauguracyjnego

Ennio Morricone – “Obój Gabriela” z filmu “Misja” 
Ennio Morricone (ur. 1928) – włoski kompozytor i dyrygent, autor ścieżek dźwiękowych do ponad 500 filmów, laureat ponad 40 nagród z Oscarem w roku 2016 za muzykę do filmu Nienawistna ósemka na czele. Zaczynał w roku  1946 jako twórca pieśni, w roku 1954 podjął się pracy jako ghostwriter pisząc i aranżując muzykę sygnowaną nazwiskami znanych ówczesnych kompozytorów muzyki filmowej lub posługując się pseudonimami Dan Savio i Leo Nichols. W tym czasie by utrzymać rodzinę grał jako trębacz (w zespole jazzowym) oraz pisał popowe piosenki dla włoskiego radia publicznego. W 1958 roku został zatrudniony przez RAI, lecz porzucił zajęcie już pierwszego dnia, dowiedziawszy się, że rozgłośnia nie odtwarza na antenie utworów swoich pracowników, by zostać aranżerem piosenek w wytwórni płytowej RCA. W roku 1964 podjął współpracę z Gruppo di Improvvisazione di Nuova Consonanza (G.I.N.C.) funkcjonującą jako swojego rodzaju laboratorium, zajmujące się poszukiwaniem tzw. nowego brzmienia. Jej członkowie wykonywali i nagrywali awangardowe utwory z dużym udziałem czynnika improwizacji. Najbardziej znanym albumem nowatorskiego ruchu jest The Feed-back z roku 1970 , łączący free jazz, awangardową muzykę klasyczną i funk. Wpływ grupy ruchu usłyszeć można w brzmieniu takich zespołów jak: Evan Parker Electro-Acoustic Ensemble, Voice Crack,  Johna Zorna oraz w soundtrackach Morricone z lat 60 i 70 – tych (m. In. zastosowanie szumów w muzyce). W czasie ponad 60 – letniej kariery Ennio Morricone sprzedano ponad 70 milionów płyt jego autorstwa, przy realizacji których współpracował z plejadą estradowych znakomitości: Paul Anka, Atmosphere, Luis Bacalov, Joey Badass, Marco Beltrami, Andrea Bocelli, Chris Botti, Bounty Killer, Sarah Brightman, Busta Rhymes, Cameo, Coldcut, Michel Colombier, Compton’s Most, Norman Cook, Coolio, Dalida, Carl Davis, , Alexandre Desplat, Céline Dion, DJ Babu, Anne Dudley, Dulce Pontes, Eminem, EPMD, Erasure, Escala, Fantômas, Renée Fleming, Flying Lotus, Jimmy Fontana, The Future Sound of London, Goldfrapp, Gorillaz, Harry Gregson-Williams, Josh Groban, G-Unit, GZA, Herbie Hancock, Pierre Henry, Françoise Hardy, Il Volo, Immortal Technique, Michael Jackson, Jay-Z, Katherine Jenkins, Quincy Jones, Jovanotti, Dave Koz, LL Cool J, Mack 10,Hank Marvin, Massive Attack, The Mars Volta, Mireille Mathieu, MC Hammer, Metallica, Method Man, Milva, Mina, Gianni Morandi, Georges Moustaki, Muse, Nanowar of Steel, Necro, Nora Orlandi, The Orb, Gino Paoli, Mike Patton, Rita Pavone, Patty Pravo, The Pogues, The Prodigy, The Ramones,Renato Rascel, Revolting Cocks, André Rieu, Demis Roussos, Sadat X, Gustavo Santaolalla, The Shadows, Shinehead, Slash, Slick Rick, Snoop Dogg, Bruce Springsteen, Amii Stewart, Suga Free, Luigi Tenco, Thievery Corporation, Amon Tobin, The Ventures, Edoardo Vianello, The Wanted, Wu-Tang Clan, Hans Zimmer, John Zorn.

„Obój Gabriela” – motyw główny filmu „Misja” Rolanda Joffe z roku 1986, to klasyczny przykład sytuacji, gdy popularność muzyki znacząco przewyższa obraz, dla potrzeb którego powstała. Premierowa prezentacja utworu spotkała się z entuzjastycznym przyjęciem słuchaczy nadających mu kategorię „niezapomnianych”. Taka reakcja prowokowała do tworzenia wszelakiego rodzaju coverów. Tym pragnieniom kompozytor uległ tylko dwukrotnie, dla Sary Brightman („Nella fantasta”) oraz Hayley Westenra (album „Paradiso”)

 

Joseph Haydn – Symfonia nr 94 G - dur „Niespodzianka”
Franz Joseph Haydn (1732 – 1809)
– austriacki kompozytor klasycyzmu, najstarszy z trzech (obok Wolfganga Amadeusa Mozarta i Ludwiga van Beethovena) tak zwanych klasyków wiedeńskich, którzy zdefiniowali główne formy muzyczne tej epoki. Szczególne znaczenie w twórczoiści artytsyy ma okres lat dziewięćdziesiątych XVIII wieku gdy jego pozycja była niezwykle wysoka i mógł przebierać w propozycjach. Najciekawsza nadeszła z Londynu, który przyjął go entuzjastycznie domagając się nowej muzyki i kolejnych koncertów. Podczas dwóch pobytów w Anglii (1791–1792 i 1794–1795) kompozytor napisał dwanaście nowatorskich symfonii (tzw. Londyńskich) przeznaczonych na duży (jak na ówczesne czasy) skład instrumentalny. Pośród nich szczególną popularnością cieszy się 94. Symfonia, gdzie mistrz pokazuje swoje słynne poczucie humoru. Haydnowi pisanie znakomitych utworów przychodziło wtedy już tak łatwo, że mógł bawić się formą, instrumentacją, harmonią i rytmem, odkształcać znane wzorce, zaskakując i wywołując wesołość, a zarazem otwierać przed muzyką zupełnie nowe perspektywy. Niemiecki tytuł  symfonii, częściej używany także w Polsce („Mit dem Paukenschlag”) zdradza (choć nieprecyzyjnie) „niespodziankę” („Surprise” – tak bowiem utwór ochrzcili słuchacze anglojęzyczni) w drugiej części utworu, gdy w trakcie spokojnych, granych piano (cicho)  wariacji melomanii zostaja zaskoczeni ostrym akordem fortissimo (bardzo głośno). Legenda głosi, że pierwotnie niespodzianki w partyturze nie było, a kompozytor dodał ów zaskakujący akcent już dyrygując premierą utworu usłyszawszy chrapanie dobiegające z pierwszego rzędu widowni. Postawił tym samym znużonego muzyką i nadmiarem napojów alkoholowych słuchacza na równe nogi. Sam Haydn, pytany, nie potwierdził tej wersji, przyznał natomiast, że konkurował w owym czasie o względy publiczności  z popularnym nad Tamizą Ignazem Pleyelem (notabene swoim dawnym uczniem) z upodobaniem stosującym podobne efekty. Londyńskie dzieło Haydna nie zyskałoby jednak tak wielkiej popularności, gdyby nie awangardowe ówcześnie nowinki jak harmoniczne rozwiązania w powolnym, niemal romantycznym wstępie (Adagio) do części pierwszej oraz część trzecią w której tradycyjnego menueta (francuski dworski taniec zastąpił lendlerem -  austriacką formułą ludową. To jak również zabawne dialogi grup instrumentów – najlepiej słyszalne właśnie w Menuecie – oraz wpadające w ucho, pogodne melodie wszystkich części zapewniły dziełu ponadczasowy szacunek i powodzenie. 

Stanisław Moniuszko – uwertura do opery „Flis”
Stanisław Moniuszko (1819 – 1872)
– polski kompozytor, dyrygent, pedagog, organista; autor najbardziej znanych polskich oper w XIX wieku. Jako pierwsza w kierunku artystycznym kształciła go matka. W 1827r. po przenosinach do Warszawy, ośmioletni Moniuszko rozpoczął naukę muzyki u Augusta Freyera, organisty w miejscowym kościele Świętej Trójcy. Po trzech latach rodzina przeprowadziła się do Mińska, gdzie Moniuszko kontynuował naukę u Dominika Stefanowicza. W 1837 wyjechał do Berlina, aby kształcić się muzycznie u Carla Friedricha Rungenhagena, u którego studia ukończył w 1840. Następnie zamieszkał w Wilnie, gdzie działał jako organista, kompozytor, pedagog i organizator życia muzycznego w mieście. W 1858 ponownie przeniósł się z rodziną do Warszawy obejmując  stanowisko dyrektora i organizatora opery. Od 1864 był wykładowca w Instytucie Muzycznym w Warszawie. Zmarł na atak serca w 1872. Jego pogrzeb był wielką manifestacją narodową . gromadzącą ponad 80 tysięcy żałobników. Strażnikiem pamnmięcui i pamiątek po wybitnym twórcy jest Warszawskie Towarzystwo Muzyczne.  Pod względem ilościowym większość jego muzyki stanowią pieśni, pisane w dużej mierze na potrzeby muzykowania domowego, zebrane w kolejnych tomach Śpiewników domowych. Najważniejsze  jednak utwory w dorobku kompozytora to opery, odzwierciedlające ważny przede wszystkim w krajach słowiańskich nurt narodowy w muzyce romantyzmu. Pisał też muzykę religijną, pieśni i opracowania pieśni na organy, chcąc podnieść poziom muzyki wykonywanej w kościele, a także, pogłębić duchowe przeżycia wiernych. Muzyka instrumentalna ma zdecydowanie mniejsze znaczenie w jego twórczości nie napisał bowiem ani jednej symfonii. 

„Flis” – opera w jednym akcie z librettem Stanisław Bogusławskiego, dzieło o charakterze komiczno – ludowym prawykonane w Warszawie w 1858 roku, której treść sprowadza się do konfliktu starających się o rękę córki zamożnego gospodarza (Zosi) flisaka Franka i przybyłego do wsi miejskiego fircyka Jakuba. Zakochani w sobie Franek i Zosia nie mogą zostać małżeństwem, gdyż ręka dziewczyny obiecana jest warszawskiemu fryzjerowi. W obliczu konieczności spełnienia obietnicy nieszczęśliwy młodzieniec rusza w świat na poszukiwanie zaginionego w dzieciństwie brata, którym szczęśliwie okazuje się być jego rywal do reki Zosi… fryzjer Jakub, który w obliczu tak niezwykłego  odnalezienia, świadomy wielkiego i szczerego uczucia Franka ustępuje  bratu miejsca. Opera została napisana z myślą o scenie stołecznej, gdyż po sukcesie „Halki” Moniuszko otrzymał stanowisko dyrektora opery polskiej. Okoliczności powstania dzieła, zważywszy na jego tematykę są nietypowe, napisane zostało bowiem podczas pobytu twórczego w Paryżu, jak głosi legenda w zaledwie 4 dni. Opera została bardzo życzliwie przyjęta przez krytykę, zwłaszcza muzyczne nawiązania do muzyki ludowej i tańców narodowych. Niestety słabość libretta przeszkodziła w szerszej popularności utworu.  

Facebook